Columns

“Mediumschap”

Dit is is een verhaal gebaseerd uit eigen ervaring.

Ja medium… Een stempel een plaatje een dingetje waar mensen hoge verwachtingen van hebben. De één is sceptisch de ander staat er voor open. Velen weten dat ik een 16 Jarig bouw verleden heb. Een harde maar oprechte wereld waar ik veel heb geleerd. Na lang zoeken, wikken en wegen komt er een punt dat je weet waar je voor staat en wat je wilt bereiken of wilt waarmaken… 
Het woord medium gebruiken was voor mij wel een drempel een grote drempel en heb er ook lang over nagedacht maar toch te besluiten om de stempel te gebruiken omdat ik weet dat veel mensen zoekende zijn zoekende naar antwoorden zoekende naar troost of gehoord willen willen.

Zo mooi om je gevoel en je bevindingen te mogen delen en zo mooi om iets mee te mogen geven aan mensen die totaal onbekend voor je zijn en bevestigingen of waarnemingen aan te mogen benoemen en handvatten aan te reiken. 
Een wereld waarin ik dacht dat men hier echt open en nog oprechter zouden zijn in de maatschappij. Een wereld waarvan ik dacht dat iedereen met dezelfde intenties samen zouden kunnen werken en samen konden spannen om de mensen die strugglen in de maatschappij voort te kunnen helpen!
Wat was ik naïef…… Niets maar ook niets is hier van waar in de meeste gevallen….
Maar toch heb ik de drive omdat ik weet ook al is het maar 1 iemand die ik zou kunnen helpen en ondersteunen om boeken te kunnen afsluiten en een nieuw hoofdstuk in te gaan, weer te genieten en de draad weer op te pakken in deze keiharde realiteit waar wij met z’n allen in leven….

Mijn verleden heeft me getekend en heeft me gevormd maar ook me eigen persoonlijkheid tot op zekere hoogte anders doen maken maar ook laten inzien dat sommige dingen echt niet kunnen en dank daar ook voor.
Dit wereldje kan zo gruwelijk hard en uitgekookt zijn en sommige mensen zuigen je compleet leeg als ze de kans krijgen!
Nu inmiddels 1,5 jaar op weg, op weg naar een Naams bekendheid op weg naar iets waar mijn passie in ligt commercieel of niet maar toch alles anders willen doen. Het zo doen dat ik gewoon mezelf kan zijn! Mensen motiveren en een hart onder de riem steken. Groter en groter willen worden en de kick, ego en drive giert als adrenaline door het lijf! Tot de man met de hamer kwam…. Je gaat op je plaat en maakt fouten en gaf tegenovergestelde readingen… Ja een moment van grote onzekerheid een test maar tevens een pas op de plaats te zetten om erkenning te geven om er aan toe te geven dat je wel bij jezelf moet blijven. Helemaal terug bij af weer opnieuw met groot succes! Alles draait op rolletjes en je komt super mooie mensen op je pad tegen! Je helpt coachen op kracht van eigen ervaring.

Ik had ook nooit verwacht dat dit wereldje zo fucking groot zou zijn en dat er schrikbarend veel mensen zijn met €10000,- aan schulden op hun naam….. Telefoon lijnen, pagina’s en websites. Er zijn zoveel aanvragen geweest om voor hun te komen werken en niet eens je eigen naam te mogen gebruiken… En ik als nee zei vroegen ze wel of mijn vrouw of vriendin dit niet wat vond… Hoe puur kan je zijn, gewoon mensen benaderen om hun lijnen te vullen met of zonder gave……. Één woord schande!
Maar ook velen met deze gaves die misbruik van je maken je neer willen halen en gal spuwen op je en dan nog het liefst met veel liefde, licht en kracht! Ik ben zo zo naïef geweest om echt mensen te vertrouwen waarvan ik dacht dat je ze vertrouwen kon en toegelaten in mijn leven… Open geweest, eerlijk geweest en gastvrijheid gegeven….. En hoe opener je bent hoe harder je er word op afgerekend! Ik ben blij dat ik mijn columns schrijf en dat ik de eer aan mezelf hou om geen namen te noemen ook al ligt het op het puntje van mijn tong……. Nee ik zal me nooit en te nimmer zo verlagen!
Deze wereld is nog veel harder als de bouw of in de fabriek binnen 4 muren…. Zoveel gemener dan dat ik ooit gedacht had…
Misleid, misbruikt en er word van je geprofiteerd. Jaloezie, afgunst en haat…
Zoveel roddels en zoveel praat waarin je meegesleurd kan worden of in overtuigd word, echt heel bizar…. Ja ik heb een charisma en ja ik kan ook ruimte claimen maar doe dit niet bewust. Een wereld die beangstigt een wereld die één fucking grote poppenkast is in veel gevallenen.

En dan nog de mensen tevreden houden en niets laten blijken van wat er achter de schermen speelt en maar positief blijven over het mediumschap….. Ik blijf ten aller tijde positief over iedereen die de juiste intenties hebben om mensen oprecht voort te helpen en zal nooit en te nimmer oordelen over iemands kunnen en oprecht respecteren hoe hij of zei haar ding doet.
Wat mij nog meer opvalt is dat mensen een soort van een verwachtingspatroon en een beeld schetst van wat een medium is of waar hij of zei aan moet voldoen en beetje bij beetje wordt je al gauw gevormd.. je past op met uitspraken je past op met bepaalde dingen doe je post…
Welke keuze je ook maakt of hoe open en oprecht je ook bent het is nooit voor iedereen goed…. En sommige weten half niet hoeveel tijd en vrijwillige energie erin gestopt word..
Meer dan 30 uur in de week soms naast het gewone leven… Discussies over geld vragen of niet…. Ik was er zwaar op tegen om geld te vragen… Maar ben er van terug gekomen vorig jaar want hoe mooi is het om van je liefde en passie werk te maken? Ik heb ook een gezin en kinderen… Ik besloot het te combineren met de pagina! Op de pagina alles gratis en vrijwilliger en geen ingekorte readingen te geven. 
Balans zoeken in wat goed voelt, balans zoeken om ook daar te zijn voor de mensen die het geld er niet voor hebben liggen…. Toegankelijkheid voor iedereen.

Er zijn zoveel beroep zeikers, zoveel mensen die oordelen en zoveel mensen die een mening hebben en ik vraag me af waarom… Wat willen ze nou? Wat verwachten ze? Afgerekend worden op wie je bent…. Afgerekend worden op wat je doet… Maar toch die passie blijven houden want die ééne echt die ééne waar je de wereld voor kan veranderen daar doe je het voor!
Alle haters, alle jaloerse blikken dikke vinger maar vanaf nu sta ik erboven!
Ik weet waar ik wil ik weet waar ik voor sta en weet waar ik in geloof en laat me nooit meer ondersneeuwen! Zoveel mensen die in de problemen zitten daar wil ik wat voor kunnen betekenen of het nou linksom of rechtsom is.
Ja wat valt me dit wereldje eigenlijk vies tegen maar laat me er niet van weerhouden om mezelf te zijn. Natuurlijk heb ik gevoel en ben ik ook een mens en een persoon die fouten maakt! Maar durf ze wel onder ogen te komen en laat mensen zien hoeveel makkelijker dat maakt in plaats van erin verstrikt te raken…

Ook mediums onderling zien het als een soort veehandel onderling volgens mij en zien het als klantjes pikken als je reclame maakt of jezelf promoot. Kijk zijn ego hoor ik vaak en twijfel daar wel eens over dat ik bij mezelf stil sta “ik wil alleen zoveel mensen wat meegeven en laten zien dat het anders kan en is” 
Ja zodra men denkt dat iemand meer kan of meer voelt of zelfverzekerd is word het vizier op je gericht….. 
Heel wreed en hard en meedogenloos kan het zijn! Veel mensen die je onbeschoft benaderen alsof je een marionette pop bent en zomaar te pas en te onpas klaar moet staan en totaal niet weten wat het aan energie kan vergen… Maar dit laat mij de pret niet drukken, ik ben uit de kast gekomen en geniet ervan wat men ook denkt en voor alle stront smijters zeg ik graag “kan er net als vroeger een plaggenhut van maken” voor alles is een oplossing en what you see, is what you get. 
Iedereen maakt fouten iedereen haalt wel is wat onzinnigs uit en we zijn totaal niet perfect
en ik al helemaal niet en als het zijnde medium, ja ik ben anders ben daarnaast ook nog mens en vader en blijf me inzetten voor diegenen die het nodig hebben en gebruiken kunnen maar ook als groep met de personen waar we dit mee kunnen bewerkstelligen.

Conclusie, is dit leuk dit wereldje zeg ik nee absoluut niet altijd. Is het leuk om te doen zeg ik ja ik ben blij dat ik dit mag doen en dat het vertrouwen gegeven wordt en ben ook dankbaar voor die mensen die me wel in mijn of onze waarden laten en neutraal zijn en genieten van wat wij doen als ook mensen.

Joris.

Column

“DROMEN WAAR MAKEN”

Lieve Facebook vrienden maar ook de echte vrienden.
sommige kennen mij echt en sommige denken me te kennen en sommige hebben hun vraagtekens bij wat ik allemaal doe en hebben veel vraagtekens bij wat mijn site inhoud.
En dat heb ik ook die vraagtekens maar ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om uit de kast te komen en sta er volledig achter met dat geen wat ik nu doe!

Ik weet ook dat dit iets is waar sommige mensen hun vraagtekens bij hebben omdat ik een onstuimig leven heb gehad en ook alles heb gedaan of geprobeerd wat god verboden heeft…. Eigenlijk altijd mezelf anders voorgedaan dan wie ik in werkelijk was…. 
De sterk jongen met de grote mond.
Ik ben mezelf zo kwijt geraakt en ben verstrikt geraakt in mijn eigen puinhoop die ik heb aangericht… Maar voornamelijk altijd voor mezelf weggelopen. En nooit heb ik mensen durven toe te laten in mijn leven. Van jongs af in een eenzaam leven geleefd ondanks dat er toch veel mensen rondom me heen stonden maar ook die kon of durfde ik niet toe te laten.
Veel jaren letterlijk het in seks, drank en drugs gezocht om maar ontspanning te zoeken en maar niet naar de realiteit te durven te kijken. Het extreme in mezelf op gezocht. Mensen letterlijk en figuurlijk pijn gedaan (Geweld/vandalisme) gebruikt en afgestoten gelogen en bedrogen en een imago gecreëerd als het zijnde de stoere jongen die graag op de voorgrond staat maar met een geheel verkeerde bedoeling en intenties..

16 jaar lang in de bouw wereld gewerkt, een wereld die hard is en waar ik veel ervaring opgedaan had want ik zou wel is laten zien wie er hard was… Steeds meer mensen rondom me heen verlieten of dropen af en steeds meer raakte ik meer mezelf kwijt en het werd een gewoonte van wie ik was en hoe ze me zagen..
Ja ik kreeg aandacht, maar het bleek niet zo heel positief en mijn kringen werden anders.
Het voelde niet fijn en leefde met het gevoel van een blok beton in mijn maag…
Ik nam van alles en iedereen afstand want ik kon het niet handelen en raakte verslaafd en gamen maar ook echt weer extreem. 
Mijn relatie die ik had en kreeg ging ook weer de verdoemenis in en kreeg woede aanvallen op het moment dat ik kritiek kreeg of me attendeerde op hoe ik leefde… Het moest anders maar hoe? Elke keer maar Transformeren en aanpassen en mijn zintuigen werden sterker kreeg een kind maar nog steeds mijn gevoelens niet uiten of kenbaar maken.

Faillissementen in de bouw kwamen op mijn pad en dat deed pijn, want ja wat nu? Relaties en familie sferen liepen uit de hand en ik wou alles alleen maar in goede banen leiden..
Het punt dat alles maar ook echt alles tegen zat en ik weer alles dreigde te verliezen raakte ik overstuur Ik had geen grip meer op mijn gevoel en leven en ben op het spoor gaan staan want ik zag geen uitweg meer…
Ik zag en hoorde de trein komen en mij benaderen en begon te huilen, mijn zoontje kwam in mij op… Nee ik kon het niet over me hart verkrijgen en was een taak in het leven omgegaan! De taak om alles anders te doen!
En stapte op het laatste moment van het spoor af.. 

Ik was klaar met de wereld en wilde een nieuw leven voor mijn gevoel en heb een switch gemaakt in de metaal wereld en veel ervaring opgedaan maar nergens me plekje kunnen vinden. Huisje, boompje, beestje maar nooit gelukkig geweest met mezelf of rust gehad terwijl ik echt niets te klagen heb gehad….
Nog steeds had ik mijn gevoel niet geuit op dat en door de jaren heen mijn verbeeldingen voor me gehouden en altijd gedacht “het zal me eigen fantasie wel zijn” en maar structureel mee gaan met de massa maar werd steeds gevoeliger. En hoe rustiger alles werd hoe sterker de signalen werden met wat ik aanvoeld of waarnam bij personen rondom me heen…

Nu na jaren van ellende en zoekende te zijn geweest, en nog steeds wat zoekende is er veel veranderd.. “Ik kon niet meer” mijn grenzen waren bereikt en de scheiding stond op papier. Ik heb mezelf lang genoeg verstopt… 
Er zat voor mij niks anders op dan weer terug te gaan de tijd in een de mensen op te zoeken die ik leed had aangericht en tijdelijk bij me ouders in te gaan wonen.. Ja veel diepgaande gesprekken gehad want heb 10 jaar lang ook hun in de kou gezet en verdriet aangedaan.
Tijd om na te denken en dat deed ik en nam mijn tijd maar ik kon de scheiding niet accepteren want ik hou te veel van mijn vrouw en kinderen! Een definitieve beslissing genomen alles of niets! We besloten het op te pakken en vanaf dat punt is er extreem veel veranderd! Ik ben aan mezelf gaan denken maar dan op een positieve manier!

Het werken met mensen is op mijn pad gekomen en is ook wat ik altijd graag al wou maar niet hoe of als wat…. Belande via via op een spirituele pagina waar ik begon met het plaatsen van mijn eigen foto… Er kwamen zoveel meer foto’s voorbij dat het me begon te jeuken! Dan maar de stoute schoenen aan en zeggen tegen de persoon in kwestie “ik wil wel een gokje wagen” en schreef mijn beelden op wat ik dacht te zien en uite mijn gevoel!
Binnen no time de feedback.. en het liep helemaal los en alles viel op zijn plaats. Dit ben ik voor me eigen waar gaan maken! Ik hoef niemand te overtuigen of mezelf te bewijzen maar ik ben begonnen met lezen van foto’s van mensen…. Ja helaas voor velen vreemd en normaal zou ik ze overtuigen maar dat laat ik varen…. Ik kan niets meer doen dan mijn gevoel volgen en doen wat goed voelt ongeacht wat men denkt.. 

We zijn nu 2 jaar verder en een klein jaartje onder het mom van “ik zie wel waar het schip strand” ben ik mezelf ontzettend hard gaan ontwikkelen en heb de rust gepakt die ik nodig heb en kan de onrust van alle voorgaande jaren enorm kwijt!
Ik ben al mijn gevoelens en verbeeldingen van mensen gaan opschrijven die dat willen… Foto’s van levende personen maar ook overleden dierbare. Gebeurtenissen, voorwerpen, namen, lichamelijke klachten of mensen rondom de persoon in kwestie heen te benoemen is wat er onder andere voor komt maar ook wat er vaak in vooruitzicht ligt te benoemen en dat door alleen maar mijn verbeelding te uiten…

Dit wat ik begonnen ben is zo hard uit de hand gelopen en een mooi succes aan het worden dat ik daadwerkelijk veel mensen kan en mag helpen en mee werken! 
Er komen dromen uit en ligt heel veel moois in het vooruitzicht en gaat veel op mijn pad komen! Zoveel mooie personen tegen gekomen en er valt nu zoveel op zijn plek dat ik kan zeggen, toeval bestaat niet!

Wat ik kan zeggen en veel mensen mee wil geven is, dat als je iets voor ogen hebt en stelt doelen en voelt het goed dan maak ze waar hoe diep je ook door het stof hebt moeten bijten!
Maar blijf vooral wie je bent ken geen schaamte en laat je niet leiden door anderen.
Erken fouten of keuzes die niet goed zijn uitgepakt. Geef de moed niet op en denk in oplossingen! En durf te vragen!

Voor degenen die ik heb geholpen en diegenen die me steunen of delen, ja super super bedankt want jullie geven mij het vertrouwen en alles wat er op je hart ligt! Ik wil oprecht iedereen bedanken maar dan ook iedereen! Ook degene met negatieve invloed maar ook de positieve!

Ja ik ben nog steeds gewoon Joris golstein en ben niet veranderd…. Ik ben gewoon meer mezelf geworden en ik hoop nog veel meer mensen te mogen bijstaan om hun zelf weer te worden.
Een klein deel maar een zwaar deel uit mijn leven. Inmiddels 5 jaar verder en13 samen en een heerlijke mooie spruit en! Ja ik ben nog nooit zo positief geweest als nu en ben daar mijn vrouw ook ontzettend dankbaar voor! Nu voor mijn gevoel en intuïtie de juiste keuzes gemaakt en balans gevonden. Er zullen zeker obstakels komen, maar die omarm ik en zal ze aangaan maar dan meer samen en niet meer alles alleen.

Liefs Joris.

Column

”Kort maar intens…”

Ja vele mensen komen op deze wereld maar verdrinken in emoties en angsten of chaos en pijn. 
Ik ga nu een stuk schrijven over een bijzonder pakkend verhaal….. 

Wij komen niets voor niets mensen op ons pad tegen en ik ben er steeds meer van overtuigd dat dit niet zonder reden is.
Ik kreeg een berichtje met de vraag of ik voor een vriend van de vrouw in kwestie een lezing wou geven. Ik antwoordde daarop met ja natuurlijk wil ik kijken wat ik hier in voor jullie wat kan of mag betekenen….. 
Na eenmaal de foto gekregen te hebben viel er een stilte en ik verdronk in de foto….. Een overweldigende golf van emoties kwamen er over me heen stromen en echt maar ook letterlijk echt ik werd op tilt geslagen.
De jongen die op de foto stond liet me zijn gevoel zien en mijn tranen liepen over de wangen…..

Deze strijder had zo’n immens gevecht met zichzelf waar hij niet meer uit kwam en zichzelf van het leven beroofde… Ik raakte verlamd en zag hem op bed liggen met schuim op zijn mond… Drugs? Nee… Medicatie? Ja! Ik krijg bevestiging en vertelde dit aan de vrouw ter plekke via de chat…. Ze was ontgoocheld en uit het veld geslagen…. 

Ik moest hier wat mee gaan doen en dit komt niet voor niets op het pad en maakte een afspraak. Toch een raar idee een waardebon geven aan je vriend voor een overleden persoon in hun leven.
Heel intens maar tot de avond plaatsvond ben ik als hetzij verjaardags cadeau hun kant op gegaan….

Eenmaal aangekomen koffie gedronken en wat gekletst, de jongen voor wie ik was uitgenodigd wat terughoudend maar open. 
Ik vroeg aan hem goh wat verwacht je van mij of weet je wel wat ik doe? Zijn antwoord was ja maar weet niet wat het inhoud maar ga er open en neutraal in en zie het wel (wat sceptisch).

Ik pakte mijn schrijfblok en vroeg of ik de foto mocht hebben van zijn overleden vriend, en ja hoor gelijk contact en begon te praten over hoe zijn leven eruit zag.. letterlijk kort en intens net als hun pas 10 maanden oude vriendschap wat ik begrepen had…. 
Deze overleden jongen had het zwaar elke dag dat hij uit bed stapte zocht hij afleiding en echt tot het extreme… Zijn uiterlijk zo mooi en zacht en met aandacht besteed in de sportschool trok hij ook veel aandacht… Maar toch die eenzaamheid en strubbelingen waar hij in zat was gruwelijk… Voor de buitenwereld de mooie jongen maar van binnen was hij op… En dat al op 25+ leeftijd….
Hoe is het mogelijk om zo depressief door het leven te moeten gaan en altijd zoekende naar jezelf en thuis nooit geaccepteerd geweest lijkt wel…

Rationeel en impulsief opzoek naar aandacht maar niemand die hem begreep… Feesten, drugs en drank waren de middelen voor hem om zichzelf te ontlopen….

Ik begon maar te schrijven en te schrijven en de overledene liet me zien dat hij meerdere pogingen had gedaan, voor de trein en zelfs met mes zag ik hem staan… Overwelmt door zijn verdriet kon hij niet langer maar stelde het toch uit.

De vraag van de jongen waar ik voor gekomen was, waarom ontnam hij zijn leven in mijn zoontjes bed….. “Het knelpunt van woede en verdriet”
Ik schrok want ik zag hem voortijdig wel in een bed maar niet in zijn zoontjes bed…. Met het focussen op die brandende vraag kreeg ik antwoord…..

Hij had dit bewust gedaan om niet vergeten te worden…. die jongen die aan tafel zat slikte zijn tranen weg…
Want ondanks dat ze elkaar maar 10 maanden kende was de klik intens en voelde als een Broederband!
Ik kreeg spijt betuiging van de overleden persoon te voelen en verontschuldigingen. De overledene liet zijn telefoon zien en zag een conflict in hem zelf opkomen en voor hem was dat de druppel die de emmer deed overlopen…. alles was uitgekiend en op slimme wijze ondernomen…
Pffffff heftig om te zien en te voelen maar de actie voelde gelijk als een eerbetoon maar één met een lange wrange nasmaak….

Ptss en veel therapieën heeft de jongen moeten doorstaan en sterk bovenop gekomen en met alle bevestigingen die en deze informatie kan hij hopelijk wat meer acceptatie vinden en het vanuit een ander punt bekijken hoe dubbel en hoe moeilijk…..

Ja mensen toeval bestaat niet en ik heb deze man ook meegegeven dat hij trots mag zijn dat hij er voor hem geweest is en dat de overledene niets voor niets zijn laatste halte heeft uitgekozen omdat hij hem vertrouwde als familie, als broer…..
10 maanden chaos kort en intens…..

Iedereen ontdaan en verbouwereerd hoe dit kon en hoe ik mijn verhaal en gevoel vertelde wat ik waarnam viel er bij mij rust…

Ja het blijft altijd maar spannend wat je doorgeeft over mensen die je niet kent…. Bijzonder verjaardagscadeau…

Joris.

Column

“OUIJA BORD”

Wat veel mensen niet weten is dat dit iets is en deel uitgemaakt heeft van van mijn leven en 2 andere vrienden destijds…..

1995-1996

Ik was 13 jaar onbezonnen en al erg creatief.
An spiritualiteit of het paranormale had ik überhaupt nog helemaal geen begrip van of wist wat het was. De laatste dagen ben ik veel over aan het terugkijken op vroeger.
Ik was al jong erg aan het experimenteren maar de vraag hoe ik bij het idee ben gekomen om een Ouija board te maken snap ik nog steeds niet…
Wat ik mij er wel van kan herinneren zal ik zo in delen proberen op te schrijven.
Op Social media zie ik steeds meer mensen die dit bord gebruiken of willen uitproberen om te kijken of het echt werkt of omdat het misschien wel leuk is…. Wat ik daar aan mee wil geven is ja het was leuk maar de gevolgen….. Tja niet te overzien!

Gelovig of niet gelovig maar wat er bij ons thuis afspeelde was echt geen kattenpis.
Samen met mijn 2 vrienden Harm en Maarten met wie ik in de schooljaren veel mee optrok kwam ik dus op het idee zo’n bord te maken. Mijn vrienden waren sceptisch en totaal niet overtuigd, maar naar veel aandringen gingen ze toch overstag.
Een mooie houten plank en het alfabet erin gekerfd waren we bijna klaar. Hebben we alles erop staan zei Maarten..
Toch maar controleren en inderdaad we waren iets vergeten “ja & nee” antwoord.
Na veel tijd erin gestoken te hebben moesten we naar huis om te eten.
We spraken af om na het eten weer bij elkaar te komen bij het huis van Maarten. De jongen die heel vrij was opgevoed en waar nauwelijks naar omgekeken werd tot zekere hoogte.

Snel het eten naar binnen gestampt en zenuwachtig op de fiets naar hem toe gegaan!
Langs Harm want die woonde in het begin van de straat en was altijd te laat, en zo zijn we samen naar Maarten gegaan.
Bij Maarten aangekomen en zijn ouders begroet te hebben wachten we op hun dat ze het huis zouden verlaten ivm een verjaardag.
Het was eindelijk zover en ze waren weg en wij met z’n drieën naar boven!
Hoe pakken we dit aan vroegen ze aan mij.
Ik zei we moeten het zo donker mogelijk maken en witte kaarsen branden! 
Maarten had een grote kamer met een tafeltje voor het raam met dubbele gordijnen en 2 stoelen aan tafel en het voeteneinde aan de rechterzijde van de tafel.
Een kandelaar met 3 lange kaarsen en 2 waxinelichtjes aangestoken werd het toch al wel een grimmig sfeertje en voornamelijk op die leeftijd waren we allemaal toch wel erg nerveus..

Voor het raam aan tafel zat ik aan de voorzijde, Maarten links van me en Harm rechts op het voeteneind.. we hadden het bord op tafel gelegd en een glas geritselt uit de kast en stonden op het punt te beginnen!
Harm vroeg nog aan me, wat gaan we nu doen?
Waarop ik antwoordde we gaan geesten oproepen… Maarten maakte wat grapjes en de sfeer werd wat ontspannen.
Het glas op de kop op het bord geplaatst en ik gaf aan dat we alle drie onze wijsvingers op de onderkant van het glas moesten plaatsen….

Toen begon het met de vraag “goede geest bent in daar”….. Of is hier iemand bij ons..
Het werd wat koud en killer maar hadden er geen erg in waar dat nu vandaan kwam. (Inmiddels wel..) 
Naar een paar keer vragen begon het glas te schuiven! Harm schok en liet het glas los waarop Maarten en ik ook reageerde!
Wie duwt dat glas!?!? Wij allemaal nou ik niet…
Na een discussie en wat argwanend besloten we toch verder te gaan met het hart in onze keel! “Wie bent u” we kregen als antwoord Bertus…. 
Het rare op dat moment is en waar ik nog steeds verbaasd over ben is hoe het in godsnaam mogelijk is dat 3 verschillende personen zo soepel het glas over bord geschoven kregen en letterlijk antwoord op heel veel vragen kregen! Ja Bertus was een man die verongelukt was tijdens een auto ongeluk…
De eerste avond zat er op en gingen opruimen en vol verbazing napraten hoe het was.
Want dit as wel zo kicken!
Snel naar huis en niets vertellen tegen je ouders en lekker naar bed.. 

Er gingen een aantal dagen overheen en Maarten vroeg komen jullie vanavond weer, want mijn ouders gaan weg maar alleen mijn broer is thuis maar die zit toch met zijn vriendin. Zonder twijfelen zijn we in hetzelfde riedeltje die kant op gegaan.
Vol spanning weer alles donker gemaakt en de kaarsen aangestoken begonnen wij weer.
“Bertus ben je daar?” En ja hoor Bertus was er.
Maar dit keer was alles anders want we zaten zo vol adrenaline dat we bewijs wilde!
Bertus laat de kaarsen wapperen of de gordijnen bewegen of raak ons eens aan….
Ja nu besef ik pas hoe ver we waren gegaan.
Maar weg gingen met een. Bevredigend gevoel naar huis!

“De 3e avond met het is zo mooie bordspel…..”
Weer bij elkaar was het erg gezellig en het kind zat letterlijk in ons, veel grappen en fantasieën gingen we steeds meer belachelijke vragen stellen! Totdat de lamp aan ging in de kamer!
Wtf gebeurt er? We schrokken ons te pletter!
Maar erg naïef geweest de lamp uitgedaan en weer verdergegaan.
Op een gegeven moment werd het wat serieuzer en vroegen hoe oud we gingen worden en Harm begon..
Hoe oud word ik en als antwoord kregen we te lezen “40” en tot kwam de laatste vraag die ik ooit heb gesteld op het bord…..
“Wie gaat er als eerste dood van ons”
Het glas schoof van links naar rechts en na 4 letters stopte het…
Het werd stil….. Het kwartje viel laat en Maarten en ik spraken hetzelfde uit en keken naar Harm geschrokken… Het was namelijk zijn achternaam….. Harm deed de lamp aan en was lijk en lijk wit…. Ik stop ik kap met dit kut spel zei hij boos en letterlijk geshockeerd!

Nooit meer over gesproken want dat wou hij niet.. en snel vergaten we het.
Maar op dat moment wisten wij niet wat we los gemaakt hadden…. 4 jaar ellende 4 jaar chaos!
Ik was onstuimig en mezelf niet maar mijn ouders ontvingen alles! En voorbeelden: lampen die zomaar aan en uit gingen. Televisie en radio. Dekbedovertrek werd afgetrokken, schimmen voor het raam langs, wc werd doorgespoeld, gestomp in de rug of onder het bed en nog maar op…..
Mijn moeder en mijn vader draaiden door….
Het was 23:30 ik ging naar bed was 17 jaar inmiddels en lag net in mijn remslaap. Mijn ouders gingen wat later 23:50 ongeveer en alles was stil…. Tot kort na 00:00.. mijn ouders slaapkamer deur werd zo hard en zo snel open en dichtgeslagen! Waarop mijn moeder mij wakker schreeuwde “Joris kappen nu!”
Ik schrok wakker en rende de zolder af en mijn moeder vol verbazing op de overloop en me vader rechtop in bed….. Wat is er in vredes naam aan de gang!

Op naar een paragnost ging mijn. Moeder en daar kwam al gauw uit wat ik gedaan had op 13 jarige leeftijd…. Mijn moeder zei nee kan niet ik heb geen zoon van 13…
Maar goed zei met vragen naar huis toe en benaderde mij om te vragen wat ik had uitgespookt… En ik was het allang vergeten maar toen ze mij er mee confronteerde wist ik het als de dag van gisteren…
Ik moest mee naar de paragnost en hij vertelde mij dat ik 3 lifters in mijn aura had, Alcohol verslaafde, een een vermoorde vrouw, en een seksverslaafde…..
Ik op de massagetafel gaan liggen en hij met zijn handen over mij heen enIk denkende het zal wel.

De rust was was wedergekeerd! Veel gepraat en besproken en alles viel op zijn plaats.
Alleen voor Harm niet… 7 lifters en ik kom heb nog wel een via via tegen in gesprekken en weer dat alles maar ook alles op zijn pad kapot gaat gescheiden is en heel erg agressieve uitbarstingen heeft.. Je een te lang verhaal omdat er nog te schrijven voor nu…
Maar ik ben blij dat ik destijds mijn aura heb laten reinigen!
Ja mensen het bord fascineerd me nog steeds maar doe het nooit en te nimmer weer!
En wil hierbij mijn ervaring delen en wat voor impact het kan hebben.. 
En ja afsluiten nooit bij stilgestaan….

Joris.

Column

“De oude knuffel”

Iedereen heeft in zijn veel dingen meegemaakt, de één meer dan de ander.
Voor de één een heftige jeugd waarbij de omgeving gewelddadig is en voor de ander een warme jeugd…
Mooie momenten en herinneringen of zelfs traumatische gebeurtenissen en herinneringen.
Maar sommige van beide situaties wat..
Allemaal heel cliché en veel besproken maar waar ik naar toe wil gaan is naar het gevoel het gevoel van dat je de vraag aan jezelf stelt “doe ik er toe en doe ik er niet toe”…..
Heel simpel maar o zo moeilijk, want waar sta jij waar heb jij zelf invloed op of waar niet.
Of neem je jezelf mensen kwalijk dat ze niet ingrepen of juist wel?
Er zijn zoveel mogelijkheden en situaties waarin we terechtkomen maar de belevenis en het gevoel is wat wij het meeste herkennen…
Dan heb je ook vaak de uitspraken van “hij of zei red zich wel”…. Waar je vaak op latere leeftijd op stuk loopt en in een sneltreinvaart ouder en ouder word en als dat gepaard gaat met het alleen zien van verdriet in je omgeving en een onstuimige omgeving vergeet je vaak die kleine essentiële aandacht puntjes want het red zich wel…..

Jammer genoeg zie ik veel mensen waarbij contact met ouders door veel verschillende situaties gebroken worden of gebroken zijn…
Sommige kunnen er mee om gaan en velen voelen zich eenzaam onbegrepen en verlaten of een slachtoffer. Maar je hebt ook mensen die het zichzelf erg kwalijk nemen en met een groot schuldgevoel blijven zitten. 
Je hebt je best gedaan en bent er altijd voor die gene geweest, hebt hun verdriet gezien en gedragen op jonge leeftijd en hebt jezelf compleet weg gecijferd….. Maar je wist niet beter en kent niet beter. Je leert improviseren en incasseren en als er iemand aan je vraagt hoe het er mee gaat geef je snel aan “het gaat goed” terwijl je van binnen kapot gaat maar het niet plaatsen kan. Want je hebt normen en waarden geleerd maar op je 12-15e jaar weet je niet heel veel van levenservaring….

Vaak raak je met dit soort omstandigheden erg verstrikt in jezelf want je voelt je alleen en wilt de aandacht maar je wilt een ander niet tot last zijn want je ouders hebben het al zo zwaar en moeilijk en wilt niet nog een blok aan het been zijn voor hun…. Je hoort en ziet alles maar kan niets of mag niets en komt in een complete 2 strijd te zitten met wat is nu goed en wat niet.
Maar ondertussen loopt alles gewoon door en je omgeving loopt nog verder uit de hand.. 
Financiële aspecten, familie sferen die liegen of bedriegen of zelfs bedreigen…

Je kunt het niet meer aan en je energie word er niet beter op…. Trekt verkeerde vrienden aan raakt snel beïnvloed en compleet de weg kwijt… Je zoekt jezelf en wilt de aandacht en gehoord worden maar snapt eigenlijk niet meer waar het vandaan komt wat je zo heeft gemaakt want er zijn zoveel verstikkende lagen overheen gekomen dat je door de bomen het bos niet meer ziet… Een ware zoektocht naar jezelf wat goed kan uitpakken of zelf zo blijven.
School, werk, relaties alles komt in één keer op je pad. Velen raken verloren in het extreme of zoeken het extreme op seks, drugs, drank, vreemd gaan “een schreeuw om aandacht en liefde” en er is geen vat meer op je. Je maakt veel dingen kapot en de vingers worden op jou gewezen, waarom doe je dit of waarom heb je het zo gedaan… en je raakt steeds meer en meer kwijt van wat je vroeger hebt meegemaakt en de belevenis neem je steeds mee het heden in…. Je voelt je schuldig en snapt niet wat je verkeerd hebt gedaan…of wat je aangericht is….

Een immens groot gevecht met jezelf want je word volwassen en weet inmiddels wat goed is en wat niet in de meeste gevallen. 
Verwachtingspatronen die niet kenbaar gemaakt worden of erger nog dan je hoort dat je bent los gelaten…..

Inmiddels bouw je een toekomst op hebt alles voor elkaar maar loopt rond met een blok beton in je maag voor je gevoel…. Het gevoel van het verliezen van je allerliefste knuffel…..
Je laat niet snel meer mensen toe of stelt je open naar de buitenwereld en draagt veel oud zeer maar houd je sterk…
Lichamelijke kwalen zoals schouders, lies en nekklachten spelen op.
Woede, frustraties of jaloezie en afgunst kunnen bijkomen aspecten gaan zijn.

Maar door nooit stil te hebben gestaan en te hebben aangegeven dat je zelf hulp nodig hebt komt pas veel later en veel mensen blijven hangen en kunnen geen acceptatie meer vinden omdat ze het daadwerkelijke verhaal of gevoel kwijt zijn of niet eens kijken hoe het voor de ander is geweest “want hij of zei redde zich altijd”… Ja ondanks veel mensen om je heen te hebben kun je je erg eenzaam voelen……
En wat wij ons zelden afvragen is later, doe ik er toe of doe ik er niet toe…..

Zoveel mensen die hun complete jeugd kwijt is en er niets meer van kunnen herinneren en de mooie momenten kwijt zijn, warmte, genegenheid, liefde en aandacht maar oprechte aandacht…. En zitten met ervaringen die op hun netvliezen gebrand staan..
En het is niet gemakkelijk om individueel door het leven te moeten gaan en sprongen in het diepe te maken want het liefst val je terug op iemand waardoor je groot bent gebracht of mee bent opgegroeid……

Erg pijnlijk gevoel om te beseffen dat je je oude knuffel kwijt bent geraakt…… Die je kon vasthouden als je pijn had en die je kon troosten als je verdrietig was….Overige titels

Overig titels zijn te vinden op Facebook pagina

“Doe maar effe paranormaal”